Moje ciało krzyczało, a ja nakładałam kolejną warstwę maski.
Przed klasówką trzęsłam się ze strachu, nie mogłam nic zjeść, a skóra pokryta była wypryskami. Uczyłam się do późna, wstawałam wcześnie, byłam chronicznie przemęczona. Na zewnątrz – uśmiech, sukcesy, kontrola. W środku – rana, której nie chciałam zobaczyć.
Pamiętam, jak w rozpaczy wykrzyczałam rodzicom: „Nie sprawiam żadnych nastolatkowych problemów, a wy i tak macie do mnie pretensje!” To bolało. Nie żyłam dla siebie, ale dla nich. A oni – zamiast wdzięczności – wciąż oczekiwali więcej.
Maska mocy według Core Energetics
W psychoterapii somatycznej Core Energetics (Pierrakos 1987) nazywa się to maską mocy – strukturą obronną, w której ciało i psychika demonstrują siłę, by ukryć bezbronność i potrzebę miłości.
Jak wygląda w ciele: uniesiona klatka, spięte barki, twarde pośladki, płytki oddech, kontrolowany głos, spojrzenie skupione na celu.
Jak działa w psychice: „Mam wszystko pod kontrolą”, „Dam radę”, „Nie potrzebuję”.
Co ukrywa: wstyd, lęk przed odrzuceniem, głód bliskości.
Maska nie jest „zła” – była twórczą adaptacją. Problem w tym, że to, co kiedyś chroniło, dziś odcina od prawdy.
Moja zbroja
Przez lata wzmacniały ją również „uduchowione” slogany o uszlachetniającym cierpieniu czy hartowaniu charakteru. Moje ciało, wytrenowane w tańcu sportowym, perfekcyjnie nauczyło się zaciskać zęby, spinać mięśnie i tłumić emocje. Patriarchalna narracja mówiła, że emocje odbierają rozum – więc tym bardziej należało je chować.
W dorosłości wzorzec tylko się utrwalił. Choć mieszkałam setki kilometrów od domu, żyłam jakby ktoś patrzył mi przez ramię. Studiowałam, pracowałam, pisałam doktorat, robiłam więcej niż inni – i zawsze czułam, że to wciąż za mało.
Psychologia nazywa to utrwaleniem wczesnych strategii adaptacyjnych (Young 2003). Neurobiologia dodaje: układ współczulny pchał mnie do mobilizacji, a nerw błędny przykrywał wszystko „grzecznym” uśmiechem (Porges 2011).
Praktyka dla Ciebie
Zamknij oczy. Jak reaguje Twoje ciało, gdy czytasz moją historię?
Przypomnij sobie sytuację, w której chciałaś być „najlepsza”. Zauważ, co wtedy robiło ciało – szczęka, barki, brzuch. Jest tam oddech czy raczej zatrzymanie?
Pozwól sobie dostrzec maskę. A potem zapytaj: „Jaka rana kryje się pod spodem? Czego najbardziej się wtedy bałam?”
👉 Jeśli emocji jest za dużo – wróć do oddechu, poczuj podłoże, które Cię podtrzymuje, sięgnij po wsparcie specjalisty.
Maska chroniła mnie przez lata. Ale ciało pamięta. I domaga się prawdy.
Gdy maska zaczyna pękać, pojawia się ciemność.
I właśnie tam – w tej ciemności – zaczyna się kolejna część podróży.
